nuus

Veselglas word baie in konstruksiemateriaal en insaamgestelde materialeen vloerversterking omdat dit liggewig en sterk is. Baie mense wil die antwoord op hierdie vraag weet: Die rou materiaal wat gebruik word om veselglas te maak, is net gewone glas, so hoe verhoog die uittrek daarvan in klein, dun vesels die sterkte van die materiaal soveel? (Wat is die beginsel wat dit laat gebeur?)

Tans bied die akademiese gemeenskap verskeie verduidelikings vir die bron van die hoë sterkte van veselglas, en twee van die mees aanvaarde en hoofstroombenaderings is:

1.Die Mikrokraak Hipotese

Volgens hierdie hipotese is die teoretiese sterkte van glas uiters hoog (van ongeveer 2 000 MPa tot 12 000 MPa) omdat die sterkte daarvan afkomstig is van die intermolekulêre kragte wat die materiaal skep. In die praktyk is die sterkte wat in toetse gemeet word egter baie minder as die teoretiese maksimum. Die hoofrede vir die verskil tussen hulle is:

Glas of veselglas bevat baie klein mikroskeure in hul binnekant of liggaam, en hierdie mikroskeure skep areas van gekonsentreerde spanning op die glas. Algehele strukturele sterkte word verswak deur die bestaan ​​van hierdie mikroskeure. Oppervlakmikroskeure is die mees vernederende mikroskeure wat die sterkte van die glasstruktuur kan verminder.

Veselglas se sterkte is baie groter as glas as gevolg van twee hoofredes:

'n Baie warm temperatuur is gebruik om te maakveselglas, wat 'n meer homogene gesmelte glas geskep het. Hierdie homogene aard van die gesmelte glas voorkom die vorming van mikroskeure.

Die uiters klein dwarssnitarea van die vesels verminder die waarskynlikheid van interne mikroskeure drasties.

Verder is daar 'n konsekwente korrelasie: hoe fyner die vesel, hoe hoër is die sterkte daarvan.

Dit is omdat fyner vesels minder en kleiner oppervlakmikroskeure besit, wat spanningskonsentrasie effektief verminder en gevolglik beter meganiese werkverrigting tot gevolg het.

2.Die Molekulêre Oriëntasiehipotese

Die teorie bied 'n rasionaal vir die mikrostruktuur om die proses te verduidelik.

In die proses van veselglas trek en vorm, oefen die toerusting 'n deurlopende spanningskrag op die gesmelte glas uit. Die eksterne krag skep orde uit willekeurigheid; die molekules van die vesel rig hulle op 'n ordelike wyse in die rigting waarin die spanning toegepas word.

Die geordende rangskikking van molekules in 'n struktuur versterk die molekulêre bindings. Wanneer trekspanning op 'n voorwerp met geordende, gebonde molekules toegepas word, sal die struktuur hoogs bestand wees teen trekspanning as gevolg van die baie bindings tussen molekules wat oor die algemeen sterker is as die bindings wat aangrensende nie-gebonde molekules verbind. Deur 'n geordende rangskikking van molekules te skep, verhoog mens dus die treksterkte van die struktuur.

Twee faktore dra by tot die uiteindelike sterkte van veselglas:

1) die voorkoms van minder en kleiner mikroskeure;

2) die geordende belyning van molekules tydens die tekenproses.

Hierdie 2 basiese meganismes maakveselglas'n noodsaaklike materiaal in nywerhede soos hitte-isolasie, bouversterking, korrosiebeskerming en saamgestelde materiale.